Het is toch onvoorstelbaar dat fotonen die een sterrenstelsel miljoenen jaren geleden verlieten – lang voordat er ogen op onze planeet waren – uiteindelijk hun reis beeindigen op de sensor van mijn astrocamera en voor ons zichtbaar worden op een afbeelding…
Mijn naam is Henri en ik woon in de stad Groningen. Mijn belangstelling voor sterrenkunde begon al op jonge leeftijd. Toen ik 14 jaar oud was, bouwde ik samen met mijn vader mijn eigen Newton-telescoop, voorzien van een spiegel van 10 cm. Met deze zelfgebouwde telescoop maakte ik ook mijn allereerste astrofoto: een foto van de Maan, waarbij ik door het oculair fotografeerde met daarachter een Russische Zenit-spiegelreflexcamera. Het was allemaal nog primitief, maar het was het begin van een fascinatie die uiteindelijk vele jaren later weer zou terugkeren.
Rond 1973/1974 kwam ik via een artikel in het “Nieuwsblad van het Noorden” in contact met iemand uit Sappemeer die een sterrenwacht in zijn achtertuin had gebouwd. Hij had zelf een prachtige, draaibare koepel gemaakt, met daarin een 30 cm Newton-telescoop. Alles was door hemzelf gebouwd; hij was namelijk instrumentenmaker van beroep.
Op een heldere avond kreeg ik de kans om door zijn telescoop naar Saturnus te kijken. Toen ik de planeet met zijn prachtige ringen door die 30 cm telescoop zag, was ik volledig verkocht. Dat beeld is me altijd bijgebleven.
Daarna kwam het leven ertussen: studeren, trouwen, kinderen en natuurlijk werk… De belangstelling voor sterrenkunde bleef ergens op de achtergrond aanwezig, maar tijd voor deze prachtige hobby was er helaas nauwelijks.
Tot 2023: bijna 48 jaar nadat ik Saturnus door die 30 cm Newton had bekeken, werd mijn interesse opnieuw aangewakkerd. Ik zag in een tijdschrift een prachtige foto van een nevel.
Het bleek te gaan om de beroemde Pillars of Creation in de Adelaarsnevel (M16 – IC 4703), bekend geworden door de opnamen van de Hubble Space Telescope van NASA. Ik was opnieuw gegrepen door het heelal. Dit object, de Pillars of Creation, staat op nummer 1 op mijn bucketlist!
Ik besloot eerst maar eens klein te beginnen en richtte mijn Nikon fototoestel met een groothoeklens op de Melkweg. Het resultaat was voor mijn gevoel al behoorlijk geslaagd en het plezier van het fotograferen van de nachtelijke hemel was meteen weer terug. Daarna begon ik met een relatief compacte astrofotografie-opstelling: een Askar 65PHQ refractor, een ZWO ASI585MC astrocamera en een ZWO ASIAIR om de apparatuur zoveel mogelijk te automatiseren. Met deze combinatie heb ik inmiddels verschillende opnamen gemaakt, waarvan er een aantal op deze website te bekijken zijn.
Mijn apparatuur is ondertussen flink uitgebreid. Inmiddels bestaat het uit een:
- Askar 120APO refractor
- ToupTek ATR 2600C gekoelde astrocamera
- ToupTek AAF autofocus
- ToupTek filterwiel voor 5 filters
- Proxisky UMI17R montering (strain wave)
- Een Gemini flatpanel
- een Gemini Powerbox
- Een SVbony 50mm guidescope met een GPM622 camera
- de volgende filters: SVBony SV220, SVBony SV260, L’Quad Enhanced Optolong, Askar C2 Hiii-Sii en een Baader UV/IR
De gehele opstelling wordt aangestuurd met N.I.N.A, waarmee ik het fotograferen van de nachtelijke hemel grotendeels kan automatiseren.
Voor het stacken en stretchen van mijn opnamen gebruik ik momenteel twee relatief nieuwe en bovendien gratis programma’s: StackerWizard en AstroWizard. Beide programma’s zijn gratis en ontwikkeld door Lukomatico en zijn wat mij betreft absoluut de moeite waard om eens te bekijken.
Een uitdaging bij astrofotografie is mijn woonomgeving. Ik woon midden in het centrum van Groningen, op de zesde verdieping. Daardoor heb ik behoorlijk veel last van lichtvervuiling, ongeveer Bortle 7–8. Gelukkig hebben we een chalet in Zuidlaren. Daar zijn de omstandigheden een stuk gunstiger. De omgeving heeft een Bortle 4-5 hemel en er is relatief weinig lichtvervuiling. Bovendien heb ik daar een behoorlijk vrij zicht rondom.
Van de eerste zelfgebouwde 10 cm Newton uit mijn jeugd tot de huidige volledig geautomatiseerde astrofotografie-opstelling is er inmiddels heel wat veranderd. Maar eigenlijk is er één ding nooit veranderd: de fascinatie voor de sterrenhemel…